به گزارش نخ نیوز، آقای ابراهیم رضایی که پیش از این عهدهدار سخنگویی کمیسیون امنیت ملی مجلس بود، امروز با تصمیم برخی دیگر از اعضای این کمیسیون، این عنوان را به فرد دیگری واگذار کرد.
اینکه چرا برخی از اعضای کمیسیون امنیت ملی مجلس چنین تصمیمی گرفتهاند، از سوی خود این افراد اعلام نشده است، اما برخی نیز این مسئله را با انتقاداتی که آقای ابراهیم رضایی از مذاکرات ماههای اخیر میان ایران و آمریکا و تفاهمنامه اسلام آباد مطرح میکرد، مرتبط میدانند.
اعضای کمیسیون امنیت ملی مجلس حق دارند که هرکه را خواستند به عنوان سخنگوی خود انتخاب کنند و این هم بخشی از واقعیت موجود است که در تحلیلها باید در نظر گرفت، امّا آنچه باید درباره آقای ابراهیم رضایی به طور مشخص و بدون لکنت مطرح کرد آن است که وی حتماً یکی از منتقدان معقول، دلسوز و انقلابی تفاهمنامه و فرآیند مذاکرات بود.
هرکسی میتواند درباره مذاکرات یا تفاهمنامه، دیدگاهی در دفاع یا انتقاد و حتی مخالفت داشته باشد؛ در نظام سیاسی مردمسالارانه و دینی، قطعاً این تضارب آرا، اگر با حفظ چارچوبهایی مانند حفظ کلان انسجام و … باشد، مفید است. امّا یک نکته مهم نیز وجود دارد و آن اینکه هیچ نیازی به اینکه همگان از تفاهمنامه حمایت کامل کنند وجود ندارد.
وجود منتقدان معقول و دلسوز که مصالح کلان مانند حفظ انسجام و قطبی نکردن جامعه را رعایت کنند، برای مذاکرات قطعاً مفید است، حتی اگر برخی نقدهای آنان پاسخ هم داشته باشد؛ چراکه اوّلاً میتواند احتمال خطاهای محاسباتی و غیرمحاسابتی مسئولان را کاهش دهد و ثانیاً طرف مقابل نیز بفهمد که سطح مطالبات و حقوق ایران، بسیار فراتر از آنچیزی است که به دست میآید.
آقای ابراهیم رضایی در طول مدت اخیر، جزو منتقدان دلسوز همراه با عقلانیت انقلابی بوده و هست که باید به دیدگاههای او احترام گذاشت و از حضور افرادی با سلامت سیاسی و اقتصادی و … همچون او در دستگاههای مختلف به جد دفاع کرد.
این متن به این معنا نیست که ضرورتاً هرآنچه توسط آقای رضایی گفته شده توسط نگارنده این سطور نیز تایید میشود؛ همچنانکه هرآنچه توسط نگارنده این سطور نوشته میشود از نظر آقای ابراهیم رضایی حق مطلق نیست، امّا باید از افرادی که در سیاست و حکمرانی دارای چارچوبهای اخلاقی و سیاسی … روشن و انقلابی و متعهدانه هستند دفاع کرد تا جا برای آنها که هر روز به رنگی درمیآیند و یا منافع ملی را با مسائل سیاسی شخصی جابجا میکنند چندان باز نشود.
بر همین اساس به نظر میرسد کنار گذاشتن فردی مانند آقای ابراهیم رضایی از سخنگویی کمیسیون امنیت ملی مجلس را باید دستکم به عنوان یک بدسلیقگی آشکار در نظر گرفت.
