به گزارش نخ نیوز، اعلام مهدی تاج درباره ادامه همکاری با امیر قلعهنویی و حضور او روی نیمکت تیم ملی در جام ملتهای آسیا ۲۰۲۷، شاید به بخشی از گمانهزنیها پایان داده باشد، اما یک سؤال مهمتر را باقی گذاشته؛ آیا قرار است در این مسیر، چیزی تغییر کند یا تیم ملی با همان رویکرد گذشته راهی مهمترین تورنمنت قاره میشود؟
امیر قلعهنویی نامی مطرح در فوتبال ایران است؛ مربیای که سالها پیش از رسیدن به نیمکت تیم ملی، با تیمهایی که هدایت میکرد شناخته شد. او در دوران بازیگری نیز بازیکنی با ویژگی رهبری در تیمهایی مانند شاهین و استقلال بود و در قامت مربی، خیلی زود نشان داد که علاقهمند به فوتبال رو به جلو و تهاجمی است.
وقتی به سالهای ابتدایی مربیگری قلعهنویی نگاه میکنیم، تصویری متفاوت از این مربی میبینیم. استقلال اهواز با بازیکنان جوان و بومی، تیمی بود که توانست مقابل استقلال تهران قد علم کند و نشان دهد مربی جوانی وارد فوتبال شده که از جسارت و اعتماد به بازیکنانش نمیترسد. بعدها استقلال تهران، سپاهان و تیمهای دیگر تحت هدایت او نیز اغلب با فوتبال هجومی، گلهای زیاد و میل به حمله شناخته میشدند.
قلعهنویی در آن سالها فقط یک مربی نتیجهگرا نبود؛ او تلاش میکرد تیمی بسازد که شخصیت هجومی داشته باشد. قهرمانیها در لیگ برتر و حضور تیمهایش در بالای جدول، حاصل ترکیبی از مدیریت رختکن، شناخت فضای فوتبال ایران و البته استفاده از توان هجومی بازیکنان بود.
گذر زمان اما تصویری متفاوت از قلعهنویی نشان داد. مربیای که زمانی تیمهایش با جسارت و حمله شناخته میشدند، رفتهرفته بیشتر به سمت کنترل مسابقه، مدیریت ریسک و دفاع از نتایج رفت. شاید این تغییر بخشی از تجربه و اقتضای مربیگری در سطح بالاتر باشد، اما پرسش این است که آیا این تغییر توانسته کیفیت لازم را به فوتبال تیمهای او اضافه کند؟
تیم ملی برای قلعهنویی داستان دیگری داشت؛ بازگشت یک مربی ایرانی به نیمکت تیم ملی پس از سالها حضور مربیان خارجی. برخی معتقد بودند یک مربی داخلی که فضای فوتبال ایران را میشناسد، میتواند تیمی بسازد که هم هویت ایرانی داشته باشد و هم برای قهرمانی در آسیا تلاش کند.
جام ملتهای آسیا ۲۰۲۳ در قطر، فرصت مهمی برای اثبات این نگاه بود. پیروزی مقابل ژاپن در مرحله حذفی، خاطرهای بزرگ برای فوتبال ایران رقم زد و نشان داد این تیم هنوز توان رقابت با قدرتهای آسیا را دارد اما شکست مقابل قطر و حذف از مسابقات، باعث شد انتقادها دوباره به سمت عملکرد فنی تیم ملی بازگردد.
در همان روزها، یکی از مهمترین واکنشهای قلعهنویی در برابر انتقادها، اشاره به آمار و دادههای فوتبالی بود. آماری که از تعداد موقعیتها، امید به گل، مالکیت توپ یا برخی شاخصهای فنی صحبت میکرد. استفاده از آمار در فوتبال مدرن امری طبیعی و ضروری است، اما مشکل زمانی ایجاد میشود که آمار به جای ابزاری برای تحلیل عملکرد، به وسیلهای برای توجیه نتیجه تبدیل شود.
فوتبال در نهایت با کیفیت بازی و نتیجه قضاوت میشود. آمار میتواند بخشی از واقعیت را نشان دهد، اما نمیتواند تمام سؤالات درباره سبک بازی، تصمیمهای فنی و مسیر آینده تیم را پاسخ دهد. آمار در بسیاری از موارد حتی میتواند دروغ بگوید.
یکی از وعدههای بزرگ قلعهنویی پس از جام ملتهای ۲۰۲۳، جوانگرایی بود؛ تغییری که قرار بود با شیبی مشخص انجام شود و تیم ملی را برای آینده آماده کند اما چنین چیزی دیده نشد تا تیم ملی، عنوان پیرترین تیم تاریخ فوتبال ایران در جامهای جهانی را در جام جهانی ۲۰۲۶ به خود اختصاص دهد. واقعیت این است که فوتبال ایران نیازمند ساختن نسل بعدی است و نمیتواند تنها به تجربه بازیکنان فعلی تکیه کند.
حالا با تصمیم فدراسیون فوتبال، قلعهنویی فرصت دیگری برای هدایت تیم ملی خواهد داشت. این تصمیم به خودی خود حق مدیریتی فدراسیون است، اما ادامه همکاری باید همراه با برنامه، مطالبهگری و معیارهای روشن باشد. تیم ملی نمیتواند فقط با تکیه بر گذشته یا آمارهای مثبت، مسیر آینده را تضمین کند.
قلعهنویی برای فوتبال ایران زحمات زیادی کشیده و جایگاه او در تاریخ مربیگری کشور قابل انکار نیست، اما همین جایگاه باعث میشود انتظارها از او بیشتر باشد. فوتبال ایران از او انتظار دارد همان جسارت سالهای ابتدایی مربیگریاش را دوباره ببیند؛ تیمی که برای بردن بازی کند، نه تیمی که پس از پایان مسابقه به دنبال پیدا کردن عددهای امیدوارکننده باشد.
سؤال مهم پیش از جام ملتها همین است؛ آیا قرار است تیم ملی با همان دست فرمان گذشته حرکت کند و پس از پایان مسابقات دوباره به بررسی آمارها بپردازیم، یا قرار است از امروز تغییراتی واقعی در مسیر فنی تیم ایجاد شود؟ پاسخ این سؤال، شاید مهمتر از نام سرمربی روی نیمکت باشد. اگر بنا باشد تیم ملی با شرایط کنونی و همین بازیکنان در جام ملتها که قرار است دی ماه سال جاری در عربستان برگزار شود؛ شرکت کند، امید چندانی وجود نخواهد داشت. این یک واقعیت است که آمار هم نمیتواند آن را پنهان کند.
نویسنده: امیر کریمی
